’n Suid-Afrikaanse vrou en haar kinders wat in Pakistan deur ’n misdaadfamilie aangehou is, is in ’n geheime operasie deur Suid-Afrikaanse intelligensie-agente gered.
Hulle was slagoffers van ’n misdaadfamilie wat R50 miljoen van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID) gesteel het.
Rapport onthul vandag in ’n eksklusiewe berig besonderhede van die reddingsoperasie, wat ses maande lank deur ondersoekbeamptes van die SAID en agente van die Staatsveiligheidsagentskap beplan is.
Dit is verlede jaar in Augustus uitgevoer toe ’n span na Pakistan gevlieg het om Jacqueline Pienaar en haar kinders te ontset uit die huis waar hulle aangehou is en Suid-Afrika toe te bring.
Clifford Collings, hoof van die SAID se anti-korrupsie-en-veiligheideenheid, het die operasie die afgelope week bevestig.
Besonderhede van die operasie kan nou vir die eerste keer bekend gemaak word nadat twee van die baasbreine, van wie een Pienaar se swaer is, die afgelope week skuldig bevind en tot effektief agt jaar tronkstraf gevonnis is.
***
Jacqueline Pienaar het ’n boodskap vir haar misdaadgabbas: “Ek is hel toe en terug, maar julle nikswerde het geleer: Moenie met my neuk nie!”
Dit is vandeesweek bykans 12 jaar gelede wat sy as 16-jarige skoolmeisie na ’n Asiatiese man geloer het wat kom kyk het na ’n woonstel in haar ouers se agtertuin aan die Oos-Rand.
Hy het hom voorgestel as Asad Abbas Naqvi, ’n “invoerder-uitvoerder” van Pakistan.
Wat sy tóé nie geweet het nie, is dat Naqvi ’n bendeleier en ’n lid van ’n Pakistanse misdaadfamilie was. Hy moes uit Pakistan vlug omdat daar ’n losprys op sy kop was.
Pienaar het ’n paar maande later van die huis af weggeloop en is in Fordsburg met Naqvi getroud. Sy het ’n Moslem geword en haar naam verander na Fiza Naqvi.
Sy het getrou om weg te kom van ’n pa wat haar glo mishandel het. Haar huwelik was die begin van haar paadjie na die hel én rykdom.
Pienaar (sy gebruik nie meer haar Moslem-naam nie) het later ’n lid geword van een van die grootste misdaadsindikate wat tot nog toe in Suid-Afrika nes gemaak het.
Die Naqvi-sindikaat het die identiteite van maatskappye met bedrywighede in Suid-Afrika, soos Sun Microsystems, gekaap met behulp van korrupte amptenare in die destydse kantoor van die registrateur van maatskappye en intellektuele eiendom (Cipro).
Hulle het vals bankrekeninge geopen waarheen belastingterugbetalings, wat vir dié maatskappye bestem was, gekanaliseer is.
Hulle het met dié skema R50 miljoen van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID) gesteel en byna met ’n verdere R20 miljoen weggekom, maar dit is betyds ontdek en gekeer.
Pienaar, wat steeds in ’n getuiebeskermingsprogram is, het die afgelope week eksklusief met Rapport gepraat.
Sy was in beheer van die sindikaat se kluis en het op een slag R10 miljoen in kontant uitgetel.
Die gesin het in ’n luukse huis in Sandton gebly en ’n reeks BMW’s het voor die huis gestaan.
“Ek het daardie lewe gehaat. Dit was nie normaal nie en ek is nie so grootgemaak nie. Maar ek was vasgevang. Die bende is baie gevaarlik.”
Naqvi het Pienaar aan die einde van 2008 na Pakistan gestuur om sy siek vader te versorg.
Dit was in Pakistan dat sy ’n weduwee geword het.
Op 6 Desember 2008 is Naqvi in Suid-Afrika ontvoer, gemartel en doodgeskiet.
Sy lyk is in sy BMW X5 gedruk en aan die brand gesteek.
Die polisie vermoed hy het van die sindikaatlede bedrieg.
Pienaar het die afgelope week met verwysing na sy dood gesê: “Hy’t met ’n swaard gelewe en met ’n swaard gesterwe.”
Naqvi se broer, Alizara, het die leierskap van die bende oorgeneem.
Die SAID en die polisie het tóé reeds die bedrog begin ondersoek.
Hulle het Alizara as die leier en Pienaar, verskeie Pakistani’s en staatsamptenare as lede geïdentifiseer.
Alizara is vroeg in 2009 in hegtenis geneem en van bedrog, geldwassery en korrupsie aangekla.
Verskeie ander sindikaatlede, insluitende amptenare van die SAID en die departement van binnelandse sake, is ook aangekeer.
Die polisie het ’n lasbrief vir die inhegtenisneming van Pienaar – toe steeds in Pakistan – uitgereik.
Die familie in Lahore was bekommerd dat sy sou “draai” en het haar beveel om te bly waar sy is.
Hulle het haar paspoort en geld gevat en vir haar gesê sy mag die huis net verlaat as ’n skoonfamilielid haar vergesel.
Dit was die begin van drie jaar van mishandeling.
Die SAID het Interpol gevra om te help. Hulle het ’n internasionale lasbrief vir Pienaar se inhegtenisneming uitgereik en aan Pakistan bestel.
“Die familie het uitstekende kontakte in die Pakistanse polisie. Hulle het van die lasbrief geweet voor dit nog uitgereik is en gesê hulle is nie bekommerd nie, dit sal verdwyn. Dit het.”
Pienaar se gewapende swaer moes haar oppas.
Sy is toegelaat om by geleentheid oor die telefoon met haar suster in Suid-Afrika te praat.
Hulle het dan Afrikaans gepraat.
Vroeg verlede jaar het Pienaar haar suster gevra om vir die SAID-ondersoekers te sê sy wil terugkom na Suid-Afrika en is bereid om met hulle saam te werk.
Tydens een van haar gesprekke was ’n SAID-ondersoeker by haar suster en sy kon met die man praat.
“Ek het gesê ek het twee voorwaardes: My twee kinders kom saam en julle mag nie saam met die Pakistanse polisie werk nie. Hulle is korrup en gaan vir die familie sê. Dan is ek dood.”
Pienaar en die ondersoeker het oor verskeie maande ’n vlugplan uitgewerk. Hulle het altyd Afrikaans gepraat en die skoonfamilie was onder die indruk sy gesels met haar suster.
Elke Dinsdag of Woensdag het haar skoonma en swaer blomme op grafte in ’n nabygeleë begraafplaas gaan sit.
“Dis wanneer ek moes hardloop. Ek het ’n paar minute gehad voor hulle sou weet ek is weg. Hulle sou hul polisiekontakte gebruik om my te kry. Dan is ek dood.”
Die Suid-Afrikaanse regering het “op die hoogste vlak” met die Pakistanse owerheid kontak gemaak. Dié het ingewillig om behulpsaam te wees.
Begin Augustus verlede jaar is ’n span, bestaande uit SAID-ondersoekers en agente van die Staatsveiligheidsagentskap, na Pakistan.
Hulle het die huis verken terwyl Pienaar en haar kontak die vlugplan gefinaliseer het.
Op 31 Augustus het Pienaar en haar kinders uit die huis geglip net nadat die skoonfamilie begraafplaas toe is.
Die kinders, toe vier en ses jaar oud, wou weet waarheen hulle op pad is.
Pienaar het gesê hulle gaan park toe en bygevoeg: “As ek sê hardloop, dan hardloop julle. Dis ’n speletjie.”
’n Paar meter buite die huis het Pienaar beveel: “Hardloop! So vinnig as julle kan! Om daardie hoek!”
Die Suid-Afrikaners het op die afgespreekte plek in hul motors gewag. Pienaar en die kinders is in ’n motor geboender. Hulle het weggejaag.
In die motor was speelgoed, klere, paspoorte en vliegtuigkaartjies. Pienaar het in trane uitgebars.
Die kinders het van plesier gegil. Hulle het gedink dis ’n plesierrit.
Veiligheid was intens in en om Lahore ná die sluipmoord op die Al-Kaïda-leier Osama bin Laden vier maande vantevore.
Die konvooi is nie na Lahore se lughawe toe nie. Die familie het te veel kontakte daar gehad.
Hulle het 260 km ver op die hoofweg na Islamabad gery.
Pakistanse amptenare het die Suid-Afrikaners deur die lughawe begelei. Daar moes geen spoor van Pienaar wees nie.
Voordat sy op die vliegtuig kon klim, moes sy ’n beëdigde verklaring onderteken waarin sy haar skuld beken.
Pienaar en haar twee kinders het op 1 September in Suid-Afrika aangekom en sy is in ’n getuiebeskermingsprogram geplaas.
Sy is kort hierna skuldig bevind aan bedrog en tot tien jaar tronkstraf, opgeskort vir vyf jaar, gevonnis.
Die afgelope week het sy aan Rapport gesê: “Ek vat my pak slae soos ’n man. Ek weet daar is ’n hel, want ek was daar.
“Nou is ek terug en weer myself.”
